Hırvatistan, İstria Trail

https://istria.utmb.world/

Hikayesi :

İstanbul'dan bağlı olduğum kulüpten kalabalık bir atlet grubu, İstria'ya benden iki gün önce gelip hoş bir villa tuttu. Yiyecek içecek işini de halletmişler. Ben hazıra kondum resmen... Hepsi de gencecik, cıvıl cıvıl koşucular... Çok sevdim. Antrenörlerden biri, koca bir van'la bizi sürekli oradan oraya götürüp getirdi. Her şey çok iyiydi.

Kolay bir yarış oldu. Sorunsuz... Nihayet:))

Yalnız garip bir şey oldu. Şehre girerken, koşucular rahat koşsun diye, en az 500m yolu barikatla çevirmişler. O koridorda koşarken, 'Hamide! Hamide!' diye bağırdılar. Delirdiğimi, gaipten sesler duyduğumu düşündüm. Gerçekten! Ama koştukça, bana daha fazla kişi adımla seslenmeye başladı. Sonra, 'Tabii ya, önümdeki numaranın altında hem Türkiye bayrağı var, hem de adım yazılı! İşte oradan adımı biliyorlar!' diye düşündüm. Ancak, adım öyle küçük yazılıydı ki, o kadar uzaktan ve ben o kadar hızlı koşarken okumaları imkansızdı. Resmen kafam karışmış halde son 200 metreyi koştum.

Finişe girerken, '.... First place (birinci) Hamiiiiiideee Göneeeen, Türkiye!' anonsu yorgunluğumu akıttı resmen!

Adımı bilmelerinin esrarı da böylece çözülmüş oldu: Son 500 metreye girdiğimde, yaş kategorisinde birinci olduğum anlaşılınca finişteki ekrana adım yazılmış. Ağızdan ağıza bana kadar ulaşmış.